Epey uzun zaman olmuş buraya yazmayalı. Biraz efkarlıyım. Küçük kızım yurt dışına üniversiteye gidecek. Hayatımın yeni bir dönemine giriyorum, giriyoruz. “Çocuklar büyür ve evden gider”dönemi. Gelmesinden çok korktuğum bir dönem. Ama geldi 😔 

Neden bu durum beni bu kadar üzüyor? Sorusu epeydir aklımda dönüp duruyor. Bitmeleri kabul etnekte zorlanıyorum. Aslında her biten şey bir tür yastır. Onunla eskisi gibi çok görüşemeyeceğin için, o gidince onsuzluğa alışacağın için, onun da bensizliğe alışacağını bildiğim  için. 

Aslında çok uzun bir süre değilmiş. 18 yıl hemen geçti. Ben de dönüp arkamı gitmiştim başka bir şehre, arkama bakmış mıydım? Hayır 😀 

Devir döndü şimdi de kızım gidiyor. Oğlum 4 yıl önce başka bir şehre gitmişti , çok zor alışmıştım. 

Anneliğin yeni bir dönemine giriyorum, yetişkin çocuklarım var ve artık bizimle yaşamıyorlar dönemi. Yazarken bile kalbim acıyor. 

Alışacağım, zorundayım. O çok mutlu , annelik çocuğun mutluysa mutlu olmakmış.  

Duyguları yaşamak gerek. Uzun zamandır duygular üzerine çalışıyorum. Her ayrılık bir yası hak eder, Çünkü o yası yaşamadığında , bastırdığında,  senden intikamını alır. Bundan sebep ağlıyorum, üzüntümü dile getiriyorum, kalbim acıyor diyorum ve bu üzüntüden kaçmamaya çalışıyorum. Güçlü görünmeye çalışmıyorum. 

Anne olmadan önce ben ne yapardım? Onları hatırlamaya çalışıyorum. Ne yer, ne içerdim? Kimlerle gezerdim? Neyi severdim? Tekrar hatırlama zamanı . 

İyisiyle kötüsüyle, hatasıyla, günahıyla sevabıyla annelik yaptım. Hala anneyim ama artık çok ihtiyaç duyulmayan bir anne olacağım. Aktif annelikten pasif anneliğe geçiyorum diyorum eşime. Buna da alışırız . İnsan alıştığı için yaşamaya devam edebiliyor. 

Neyse çok ağladım, hiç sevmem ağlak olmayı. Ama kendime ağlak olma , kötü hissetme izni veriyorum . Bu da bir öz şefkattir. 

Bir kaç ay önce kız kardeşlerim ve kuzenimle "Sömestr Tatilinde Mısır'a gitsek mi? " diye konuştuk ve bir kaç gün sonra Tatil Sepeti'nden tur satın aldık. 19 Ocak sanki çok uzak bir tarih gibi gelmişti o esnada ama göz açıp kapayıncaya kadar geldi.

Uçağımız Sabiha Gökçen Havalimanı'ndan pazartesi gecesi saat 11:45 'teydi. Ankara'dan saat 19:00 a uçak bileti aldım. epey vaktim var diye düşündüm. Saat 16:00 da tam yola çıkmak üzereyken Pegasus'tan bir mesaj geldi. "Operasyonel sebeplerden dolayı uçağınızın kalkış saati 20:00'a alınmıştır" diye. Neyse evde biraz daha oyalandıktan sonra yola çıktığımızda tekrar bir mesaj geldi. Uçak saati 1 saat daha ertelenmiş ve 21:00'de kalkacakmış. Tamam dedim yine de yetişirim. Neyse uçağa bindikten sonra Pilot "Sabiha Gökçen'deki hava trafiği ve kötü hava şartlar nedeniyle uçağımız 30 dakika geç kalkacaktır" Yine yetişme ihtimalim var diye düşündüm ama son anons "45 dakika sonra kalkacak" dediğinde "acaba insem mi?" dedim eşimi arayıp . O da "inme sonraki uçakla gidersin belki Mısır uçağı da rötar yapar" deyince İstanbul'a gittim. Uçak iner inmez mesajlarıma baktığımda kız kardeşlerimden gelen mesaj beni umutlandırdı. Mısır uçağı da 50 dakika rötar yapmış. Sonra bavulumu beklemeye başladım . Bavulların nereden alınacağını yazan ekran çalışmıyordu:( sanki bütün evren bana karşıydı. Bütün bagaj yerlerini gezip bavulumu aradım ama bulamadım. En son uçaktan tanıdığım bir genç adamı gördüm.(Uçakta gördüğünüz insanlara dikkat etmek çok işinize yarayabilir) Bavulunu nereden aldığını sordum ama bu arada 40 dakika geçmiş. kız kardeşlerim ve kuzenim  yetişeceğime dair umutlarını hiç kaybetmediler ve sürekli beni arayıp nerede olduğumu sordular. Koşa koşa iç hatlardan dış hatlara geçtim. Turu kuzenim satın aldığı için tüm bilgiler ondaydı. Bize uçak biletlerimizin ekran görüntüsünün fotoğrafını göndermişti. Ben hiç dikkat etmemiştim , barkodsuzmuş biletim. Uçağın kalkmasına 15 dakika falan varken pasaport kontrolüne geçmek için bileti gösterdiğimde fark ettim barkod olmadığını ve görevli beni geçirmedi. Kiosklardan barkodlu bilet çıktısı almamı söyledi. Döne döne giden o anlamsız yoldan çıktım ve kiosklara gittim ama bana bilet vermedi. Şöyle bir mesaj "uçuşunuz bulunmamaktadır. Yurt dışı uçuşlarda 45 dakika önce yurt içi uçuşlarda 30 dakika önce en geç bilet çıktısı alabilirsiniz". Koşarak ve yine döne döne bilet kontrole gittim ve söyledim "olmaz" dedi. Rica ettim görevli kadın nuh dedi peygamber demedi. O sırada kız kardeşlerim ve kuzenim de uçağa binmemişler ve görevliler sürekli uyarıyormuş . Onlara telefon ettim "buraya kadarmış ben gelemiyorum , barkodlu biletim yok, almıyorlar" dedim. Ama kardeşim Ajet görevlilerinden rica etti telefonuma barkodlu biletimin mesajını attılar ve geçtim. Pasaport kontrolünde önümdeki kişilerden rica ettim ve öne geçtim. Uçağa yetiştim ama nasıl yetiştim, tam bir macera :))

Buradan bazı dersler çıkardım tabi. "Biletinin barkodu olmasına dikkat et , uçak aktarması yapacaksan bağlantılı bilet al gibi dersler:)"

Sonuç olarak uçağa bindik ve Sharm El Sheik'e gittik. Devamı sonraki postta.

Bu yıl haziran ayında 30 yıl sonra üniversite sınavına girdim. Bazı insanlar üniversite sınav soruları yayınlanınca soruları çözmeye çalışıyorlarmış mesela, ama ben değil çözmek sorulara bakmamışımdır bile bugüne kadar. Bunu iyi bir şey gibi söylemiyorum büyük ihtimal bununla ilgili bir travmam olabilir . Neyse lafı uzatmayayım bir süredir düşünüyordum üniversite sınavına girmeyi, geçtiğimiz haziran ayına kısmet oldu. Psikoloji okuyabilirim diye düşünüyordum. Çünkü çocuklar büyüdüler ve belki de kızım da başka bir ülkeye ya da şehre üniversite okumaya gidecek. Ben de yıllardır istediğim bir şeyi yapabilirim diye girdim sınava.

Öncelikle sınava yönelik çalışmadım hiç, neyse o olsun dedim. Hatta sınava girerken biraz utandığımı söyleyebilirim. 50 yaşında ne işin var sınavlarda diye konuştu içimdeki eleştirel ses ama onu dinlersek hiç bir şey yapamayız. o yüzden o konuştu ama ona prim vermedim. Allahtan sınava girdiğim okula benim gibi belli bir yaş üstü insanları toplamışlar. Yani ilk kez giren heyecanlı , ağlayan , gergin gençler olmadığı için rahatladım. Sınava girdiğim sınıfta yaş ortalaması 40 falandı diyebilirim.

Türkçe -matematikle tercih yapacağım için sözel 1 ve matematik çözdüm. Sonrasında zamanım kalınca sözel 2 ye ve fen sorularına da baktım. 1 tane fen sorusu çözdüm. Sorular çok fazla bilgi sorusu gibi gelmedi bana. Matematik ve fen için demiyorum. Bir kere girdim diye uzmanmış gibi ahkam kesmekte istemiyorum ama sorular analiz, mantık ve yorumla çözülebilecek şekildeydi. Ve aslında biraz üzüldüm. "Okullarda bu tarz eğitim veriliyor mu ki böyle sorular soruyorlar" diye düşündüm. 

Sınav esnasında çok rahattım ki bu da önemli. Çünkü her hangi bir beklentim yoktu. Yıllar önce sınava girdiğimde Matematik- Fen bölümünden girmiştim . Ve ben aslında türkçe-matematik öğrencisiymişim. Ama o zamanlar bir rehberlik olmadığı için kör düzen seçimler yapmışım. Fenden 4 çıkarınca fen puanın hesaplanıyordu ve ilk girdiğimde 4 fen netim olmadığı için fen puanım hesaplanmamıştı. Bu durum içime oturduğundan bu sefer   1 tane fen sorusu da çözeceğim dedim ve biyolojiden 1 soru çözdüm. Çünkü sistem değişmiş 1 tane bile netin varsa puanın hesaplanıyor. Çözdüğüm fen sorusu da zaman zaman eğitimlerimde anlattığım vücudun strese tepki verdiğinde hangi sitemlerin aktif olduğu sorusuydu. Yani savaş ya da kaç halindeyken sinir sistemimiz sindirim sistemi aktif değildir. Ve çok şükür 1 netim oldu ve fen puanım da hesaplandı.

Sınavdan çıktıktan sonra kız kardeşimle konuştum ve 300-400 bine girerim dedi. Genelde sınavlardan çıktığımda puanımı , ne yaptığımı bilirim ve hep doğru çıkar. Kardeşim de dedi ki "öyle olmuyor abla, kesin bildiklerin yanlış çıkabiliyor" . Kendisi fizik öğretmeni olduğu için bu işlerde daha bilgili ve deneyimli. Ama ben biliyordum ve aşağı yukarı tahmin ettiğim gibi oldu. Sözelden 200 bin, eşit ağırlıktan 440 bine girdim. Sayısaldan 620 bindi ama sağlık meslek lisesi mezunu olduğum için puan eklendiğinde o da 450 bin oldu. Sonuçlara çok mutlu oldum , pek bir şey yapmayı düşünmesem de iyi hissettim. Hatta zaman zaman artık eskisi gibi zeki olmadığımı hatta hafızamın zayıfladığını söylerdim ama artık söylemiyorum kendime güvenim arttı.

Tercih yapmaya sıra gelince devlet üniversitesi psikoloji bölümleri Bayburt üniversitesi ve doğuda bazı üniversiteler oluyordu. İstanbul'da bazı özel üniversiteler burslu oluyordu ama Ankara'nın puanları yüksek olduğu için Ankara olmuyordu. Ankara'da yaşadığım için ve önümüzdeki yıl kızım üniversite sınavına gireceği için Ankara dışı bir seçenek yoktu. Yazlıkta eşimle otururken bir tercih listesi yaptık ama çok amaçsız, bilinçsiz bir liste yapmışız. Ankara'daki özel üniversiteleri burslu yazdık ve  2-3 tane de %50 burslu özel üniversite yazmışız. Sınav sonuçları açıklanınca eşim beni aradı baktın mı? diye. Numaramı istedi bakmak için. Aynı anda onunla baktığımızda Bilim Üniversitesi %50 burslu Psikoloji bölümünü kazandığımı gördüm. Çok sevindim, neden sevindim bilmiyorum çünkü bir hedefim yoktu. Belki Ankara'da burslu özel ya da devlet üniversitesi olsa okurdum ama özel üniversite ücretleri çok fahiş olduğundan okuma fikrinden vaz geçtim Benim üniversite ve bölüm yıllık 970 bin tl idi yani yarısı 485 bin tl. Çok abartı fiyatlar bence.Kayıt olmadım tabi ki.  Hatta kayıtların son günü okuldan bana bir telefon geldi "kayıt olacak mısınız?" diye ben de hayır deyince "özel değilse sebebini öğrenebilir miyim dedi arayan kadın ben de "özel değil çok pahalısınız" dedim:)

Bir arkadaşım bu sınav muhabbetini duyunca bana "sen atraksiyon seviyorsun" dedi. Evet severim. Ama günün sonunda yaşadıklarıma baktığımda çok önemli bir kazanımım olduğunu düşünüyorum. İçimdeki sabotajcı sese rağmen harekete geçtiğim için kendimi tebrik ediyorum. Ve bu başarımı çok kitap okumaya bağlıyorum. Hatta kızım bu yıl girecek ona ve sınava girecek gençler hep kitap okumalarını tavsiye ediyorum. 

En büyük kazanımlarımdan bir tanesi de "bu yaşta ne yapacaksın, yapamazsın, edemezsin" diyenlere güzel bir cevap oldu ve ondan da önemlisi önce kendime "ben geçti demeden geçmez"i ispatladım, sonra da bir çok insana örnek oldum. Beni duyan bir çok arkadaşım, instgram arkadaşım da sınava girmeye karar verdiler. Bu da bana mutluluk veriyor.

Bir şey yapmak istiyorsun ama "yaşım başım geçti vb....." şeyler söylüyorsan kendine , öyle bir şey yok ayağa kalk ve harekete geç.

 Yıllar önce bir arkadaşım vardı. Yaşadığım sorunlardan ona bahsettiğimde, şikayet ettiğimde bana ona benzer ama çok daha kötü olaylar yaşamış insanların hikayelerini anlatırdı. Onunla sohbetin sonunda halime şükrederek hatta biraz da şımarıklık yaptığımı düşünerek ayrılırdım onun yanından. 

İnsan doğası gereği olumsuzu görmeye , olumsuza odaklanmaya daha meyilli. Ve bazen o kadar çok kalıyor ki o olumsuz deneyimlerde olumlu hiç bir şey yokmuş gibi hissedip kurban psikolojisinde kalıyor. Çaresiz hissediyor, kurban psikolojisinde kalıyor. Ve çoğunlukla öğrenilmiş çaresizlik içinde sadece şikayet edip harekete geçmeden kendine acıyor. 

Bir şeylerden şikayet edeceğim zaman o arkadaşım gelir aklıma “şimdi burada olsa hangi daha kötü hikayeyi anlatırdı bana” diye sorarım kendime.  Ve çok daha kötü olabilecek senaryolar kurgularım ve “yok ya o kadar da kötü değil” derim. 

Zaman zaman bunu yapmak iyi gelebilir. Çünkü yaşadığımız olay bizim için çok büyük çok zor gelir yaşarken ama bu sarmalın içinden çıkmak için başka insanların daha da kötü şartlarda olduğunu görmemizi sağlar. Gördüğümüzde de olaylara farklı açılardan bakabiliriz ve harekete geçebiliriz. Ya da en azından kurban psikolojisinden çıkar ruh halimizi düzeltebiliriz. 

Çünkü umutsuzlukta debelenmenin hiç kimseye faydası yok. 

Ne dersiniz?